برام عجیبه...نمیدونم چرا به خاطر خیط کردن اون پسره،چرا تا حالا عذاب وجدان نگرفتم!!!!
من و دوست جون و دو تا دیگه از پسرا چون جلسه اول آزمایشگاه نرفتیم،بالاجبار برای انجام آزمایشها توی یه گروه افتادیم.بماند که هر دو طرف چقدر تلاش کردن که گروه بین گروه های دیگه پخش بشن،اما استاد ما یه پا داشت.این جریانی که میخوام بگم این هفته که آز داشتیم اتفاق افتاد.
نمیدونم بحث سر چی شد که که همگروهی ما،آقای میم با ادعای زیاد گفتن که استاد مدار منطقیمون نقشه کارنو رو اشتباه بهمون یاد داده و اینی که من الان میگم درسته.منم که جونم در بیاد از پسرای پر مدعا نباید کم بیارم.به خاطر همین گفتم: نخیر،با عرض شرمندگی هر دو روش درست هستن.اونم اتفاقاً از اون پسرایی بود که جونش در میومد نباید از یه دختر کم بیاره،بنابرین اونم گفت:اشتباه میکنین،من چند تا کتاب خوندم و هیچ کدوم از روش استاد استفاده نکرده بودن.منم با کنایه گفتم:بازم شرمنده،ولی من هر دو روش رو توی کتابا دیدم و هر دو هم درست جواب میدن.اونم خیلی ریلکس گفت:من با روش خودم از این درس نمره 20 گرفتم.دیدم خیلی داره واسمون اِفه میاد،آخه من یادم بود که وقتی نمره ها رو به برد زدن، من بالاترین نمره رو از این درس آورده بودم.....به خاطر همین با طعنه بهش گفتم :دوباره شرمنده،نمره top کلاس رو من اوردم اونم با ۵/۱۹ .آقا اینو که نگفتم،اون یکی پسر گروهمون شروع کرد قاه قاه خندیدن و ریسه رفتن(من نمیدونم چرا این پسرا اینقدر خوششون میاد یه دختر یه پسر دیگه رو خیط کنه!!!!!!!!!!!!).هیچی دیگه،پسره کلی غیرتی شد و گفت شرط میبندیم روی شیرینی یا پیتزا.منم که از خودم اطمینان داشتم گفتم قبول.آقا رفت پرینت کارنامه اش رو گرفت و همون جا سر کلاس گذاشت روبروم.20 بود.بعدش گفت:چی میفرماین نمره top کلاس.منم گفتم:این بیشتر از این که نشون بده من نمره top کلاس رو نیووردم،نشون میده شما از استاد نمره گرفتین.برای اینکه همه میدونن وقتی نمره ها رو روی برد زدن،نمره من بالاترین بود.میتونید از همه بپرسین.حالا به جای این که بهم پیتزا بدین،بهم یاد بدین چه جوری از استاد نمره میگیرین!!!!!!!!حالا بقیه هم گروهی هامون هم هی هر هر میخندیدن.
میدونید وقتی بحث حیثیتی هست،مخصوصاً اگه یه طرف یا هر دو طرف بحث پسر هستن،خنده و مسخره کردن بدترین کاره.آخه پسرا مرده اینن که کلاس بذارن.ما ها نباید خیلی خیطشون کنیم.آخه غرورشون بد جوری جریحه دار میشه.من اکثراً کلاس گذاشتنشون رو تحمل میکنم و سعی میکنم هیچی نگم،ولی نمیدونم چرا این دفعه این طوری نشد.......
...............................................................................
آخر شب که دارین از سرما لِک لِک میلرزین،نرین سر یخچال بستنی بخورین.من امتحان کردم،پشیمون میشین...
این هفته مصرف دستمال کاغذیم خیلی بالا رفته.یه جعبه دستمال کاغذی به خاطر ونگ هایی که زدم،حروم شد.یه جعبع اش هم حالا که سرما خوردم و به فق فق افتادم.......

--- دعوای من با من::
-- از صبح تا حالا ذهنم مشغوله.نمیتونم بفهمم که حدسی که زدم درسته یا نه؟؟؟هیچ جوری حل نمیشه!!
-- استاد چانگ شما که میگفتی کاش نمیتونستی چیزی رو حدس بزنی تا همه چیز برات هیجان انگیز باشه.پس چی شد حضرت والا...
-- تو یکی خفه...هی به این مغز من سرکوفت میزنی...به تو چه اصلا...قوز بالا قوز...
-- اصلاً اونقدر فکر کن تا صبح دولتت بدمد ..حالا تصمیمت چیه؟؟
-- عمراً برم بپرسم منظورش چیه؟؟فعلاً سکوت.
-- مثل همیشه...
-- این شگرد منه.
-- تو آدم بد ذاتی هستی!!
-- این همه ملت با اون همه جنس خرابشون...،هیچ کدوم از عذاب وجدان هاشون،میان اینقدر بکوبونن تو سرشون...
-- باشه.هر طور مایلی...دست از سرت بر میدارم،ببینم چه غلطی میخوای بکنی...
-- من که چشمم آب نمیخوره...تو قراره تا آخر عمرم آیینه دق من باشی...
...
«و باز هم سکوت.
گفتم:
- سکوت چیست؟
آری سکوت تو هرگز دلیل پایان نیست.
خندید.
- خنده؟
- نه
که زهرخند خفته بر لب بود.
...
میگفت:
((گفتی سکوت؟
هرگز!
گاهی سکوت واژه ی گویایی ست»
...
«حمید مصدق»
آخر این شعر(سفر نخستین) رو خوندین؟؟من که کلی دلم سوخت،طفلکی...
---بقیه دعوای من با من::
-- هی دختر...یادت باشه سهراب چی گفت:
«پایم خلیده خار بیابان.
جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه.
لیکن کسی،ز راه مددکاری،
دستم اگر گرفت،فریب سراب بود»
جون عمه ات حواست باشه کسی دستت رو نگیره...
-- پس تو نمیدونی.انگار فریدون مشیری این شعر رو واسه من گفته:
«در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی،
با اینکه ناله میکشم از دل که:آّب..آب...
دیگر فریب هم به سرابم نمیبرد»
میبینی عزیزکم،بیخودی دل نگرانی...داریم کم کم سنگ میشیم عزیزم...
-- اوهوم...پس بالاخره به توافق رسیدیم .
-- آره خانمی.برو با خیال راحت بخواب...
-- متشکرم. شب بخیر...
...................................................................................................
توضیح::
شاید سر در نیارین چی گفتم،شایدم دوباره برداشت های غلطی داشته باشین.ولی خیلی دلم میخواست این توافق نامه رو اینجا بذارم.بعد از دو روز تفکر و سر و کله زدن با خودم،بالاخره به نتیجه رسیدم و حالا بعد از چندین روز احساس رضایت میکنم.
خب این عکس ملوس رو هم برای شماها میذارم.تشکر میکنم از لعیا جون که این عکس رو توی وبشون گذاشتن تا من بتونم ازشون کِش برم.

                                  

واقعاً عجب آدمایی هستینا!!!!!!!!!!!!!بعضیاتون اصلاً تو یه مود دیگه هستین،یه جا دیگه سیر میکنین و هر طور که دلتون میخواد از هر چیزی برداشت میکنین(حالا اینا رو گفتم،آخه جریان داره)
ما بعد از قاط زدنمون،پیش خودمون گفتیم یه چند روزی وب ننویسیم ببینیم میمیریم یا نه؟؟؟؟.تا اینکه چند تایی واسه ما mail زدن و من مجبور شدم بیام یه چیزایی رو توجیه کنم تا بقیه هم برام داستان درست نکردن.الانم اومدم بگم: بنده افسرده و مجنون نشدم،bf ام هم بنده رو ترک نکرده، چون اولاً بنده اصولاً bf ای نه داشتم و نه دارم که بخواد منو ترک کنه و حالا من افسرده بشم.ثانیاً اون فرض مزخرف شما هم درست باشه:اولاً غلط میکرد.دوماً این موضوع اصلاً افسرده شدن نداشت(من نمیدونم چرا شما اقایون، چرا الکی هی خودتون رو تحویل میگیرید)
من فقط یه ذره بیخودی رمانتیک شده بودم و اشکم دم مشکم شده بود.....اختلاف خانوادگی پیدا نکرده بودم،کسی منو ترک نکرده بود.هیچکی نمرده بود.هیچ کدوم از درسام رو هم نیوفتاده بودم.من فقط یه کم ازحساس شدنم خسته شده بودم.به جون خودم همین......الانم کلی شاد و سر زنده و عصبانیم و میتونم واسه تون جک بگم و سرتون داد بکشم.فقط الان حسش نیست......نگران نباشید،بادمجون بم آفت نداره
داشتم به این فکر میکردم که من این چند روزه چقدر بد اخلاق و گنده دماغ و غیر قابل تحمل و لوس و مزخرف و ننر و فین فینو و ساکن و دستمال کاغذی حروم کن و تنبل و بی خاصیت و عنق و بی ادب و لاغیر... شده بودم.(کسی چیز دیگه ای یادش میاد؟؟؟(به 10 مورد صحیح به قید قرعه جایزه تعلق میگیرد،بشتابید....))
بشکن طلسم حادثه را،
بشکن.
مهر سکوت،از لب خود بردار
منشین به چاهسار فراموشی
بسپار گام خویش به ره،
بسپار
تکرار کن حماسه خود،تکرار
چندان سرود سوگ،
چه میخوانی؟
نتوان نشست در دل غم،
نتوان
از دیده سیل اشک از چه میرانی؟
...
چاه شغاد،مایه مرگ تست
از دست خویش
بر تو گزند آید.
خویشی که هست مایه مرگ خویش،
باید شکست جان و تنش،
باید!
"حمید مصدق"

1-ای بابا...ببین تو رو خدا، لطیفه جون گفته بود برو کتاب شعر محمد علی بهمنی رو بخون،من رفتم کتاب شهرام بهمنی رو خریدم.حافظه ام منو کشته........وای اگه بدونین چه کتاب ملوسی خریدم:"یه زرافه و نصفی" از"شل سیلور استاین".این که من با این سن و سالم چه جوری روم شد این کتاب رو بخرم،به خاطر اینه که من اصولاً آدم پر رویی هستم.......یه کتاب شعر از حمید مصدق هم گرفتم و الانه که ذوق جیغ سرخ پوستی بکشم(الهی بمیرم برای این سرخ پوستا که من اینقدر بد نامشون کردم،طفل معصومی ها انگار خیلی آدمهای آرومی بودن،ولی حالا که نسلشون مثل نسل دایناسور ها منقرض شده...غیبت پشت سر مرده اصلاً خوب نیست...).بعدش خواستم کتاب شعر سیمین بهبهانی رو بخرم،یه دونه شعرش رو خوندم دیدم عشق و عاشقیه و اصلاً به تریپ کاریِ من نمیخوره و من اصلاً حوصله اشعار رمانتیک رو ندارم،بنابرین نخریدمش.که البته اینجا رو بابا شانس آورد...
امروز این بابای ما ورشکست شد.15 هزار تومان پول کتابای من و ندا شد.والا این مقدار برای متولد ماه تیر که خسیسه،مبلغ هنگفتی محسوب میشه.و من کلی اعصابم داغون شد.به خاطر همین برای این که اعصابمون سر جاش بیاد و کمتر غصه پول بر باد رفته رو بخوریم،خودمون رو به خوردن بستنی دعوت کردیم.در حالی که خیلی دلمون برای بابای کارمندمون میسوخت.......
2- ایشون گفتن که ما blogsky ها بریم این blogspot ها رو مسخره کنیم،حالا تا این blogspot درست نشده(که شاید تا حالا شده باشه)برین بهشون بخندین،خوب نیست حرف بچه مردم رو زمین بندازیم،ممکنه دلش بشکنه...
۳- مردم وب ما رو که میخونن یاد کشتی های غرق شده شون میوفتن و حس کریستف کلمب بهشون دست میده و کلی داغدار میشن...تو رو خدا شانس تحفه ی ما رو داشته باش.
4- میدونید من مدتیه عاشق وب و آهنگ وب ایشون شدم و صبح تا حالا شونصد مرتبه به اون آهنگ گوش دادم...
5- میدونید یاد گرفتن خط بریل خیلی سخته(هر چند برای خود کورا آسونه).من اینو دیشب ساعت 2 فهمیدم.در هر صورت هر کی مایله در این مکان براش تدریس خصوصی میشه...البته مجانی نیستا!!!!ساعتی 20 هزار تومن میگیرم.البته چون من مبتدی هستم و کلاً آدم خیلی خوبی هستم اینقدر ارزون میگیرم!آره...

دارم از کیفورگی بیش از حدی که امروز نصیبم شده خفه میشم.به جون خودم
کله سحری که با ندا گرگم به هوا بازی کردیم.بعدشم مامانی رفت برام یه بلوز سفید خوشگل لطیف خرید.بعدش هم رفتم سر کلاس معماری یه اتفاق بامزه افتاد.بهتون که گفتم این استاده تا چه حد بی جنبه و بی کلاسه.هیچی، امروز یکی از دوست جونام افتاده بود روی عطسه کردن،اونم برای این که کلاس به هم نریزه از کلاس رفت بیرون.یک ثانیه بعد از ملت بدبخت کوییز گرفته شد.نمی دونید چه چقدر مضحک و خنده داره تقلبی کردن 5 تا آدم درس نخونده،اونم وقتی ردیف دوم، وَر دل استاد نشستن.
بعدش اگه بدونین چقدر خندیدم.ما اومدین بعد عمری توی ماه رمضون ثوابی کنیم و نماز جماعت بخونیم.چقدر منت ملت رو کشیدیم تا چادر بهمون بدن...بامزگیش این بود که فقط من و دوستمم فقط میخواستیم نماز جماعت بخونیم...یه اقایی گفت الله اکبر،ما هم فکر کردیم آخونده نمازش رو شروع کرده،ما هم نمازمون رو بستیم(هه هه،چه فعل بامزه ای شد).آقا ما هر چی وایسادیم دیدیم این آخونده هیچی نمیگه.هی وایسادیم،هی وایسادیم،هی علف زیر پامون سبز شد..دیدیم نخیر.بعد من سرم رو چرخوندم و دیدم دوست جون هنوز وایساده.سرم رو بردم زیر چادرش.بعدشم انفجار،قهقه های آنچنانی و ریسه رفتن...کدوم کشک،کدوم ماست،اصلاً نماز جماعتی در کار نبود.اون الله اکبر هم سرکاری بود...بعدشم اعلام شد کلاس کامپایلر تشکیل نمیشه.اومدیم خونه...تا اینجا رو داشته باشین که داشتیم از ذوق مرگی پس میوفتادیم.
بعدشم با ایشون نشستیم پشت سر ملت حرف زدیم.حالا خوبه من زبونم چفته وگرنه طرف کلی از اونی که هست معروف تر میشد.
بعداز ظهری هم کلی با ایشون قربون صدقه هم رفتیم و هی هم رو تحویل گرفتیم.
و ضربه آخر بعداز افطار بود که از هیجان مجبور شدم چند تا جیغ کوتاه نیمه جویده بکشم.الهی خدا همین بلا رو سر باعث و بانیش بیاره.
آخر شبی هم من و بابا 4 ساعت نشستیم بحث کردیم که من خوشگل ترم یا اون،اونم موقع مسواک کردن.اگه گفتین کی برنده شد!!!!!!!!!!!!
من دقیقاً از خر کیفی این طوری شدم.نمیدونم از وب کی کش رفتم این عکسه رو: