خستگی،خستگی،خستگی….
تکرار،تکرار،تکرار……
غم کمرنگ،غم کمرنگ،غم کمرنگ….
یأس گریبانگیر،یأس گریبانگیر،یأس گریبانگیر……
کجا؟آخرش کجا؟واقعا تا کجا؟چرا نمفهمم!چرا درک نمیکنم!ااعتراف میکنم:من یه خوش باور ابله هستم.
ناخوشاینده حس عدم مالکیت مطلق…
اتفاقی نیوفتاده.من فقط کمی گیجم و خسته و ناامید و پوچ….
تمام این حسها رو دارم با خودم میکشم.
من به طرز ترحم انگیزی هستم .